"ไม่ใจน้อย"...แต่คอยวาสนา : พ.ต.ท.ชูตระเราล ยศมาดี

"ไม่ใจน้อย"...แต่คอยวาสนา : พ.ต.ท.ชูตระก ูล ยศมาดี

ที่มา : http://oknation.net/blog/Sp-Report/2011/04/07/entry-7

*********************************

การแข่งขันกีฬาฟุตบอลภายในหน่วยของกองกำกับการสายตรวจ ของ บก.สปพ. หรือ ตำรวจ 191 กระจอกข่าวอ้อนแอ้น มีโอกาสเกาะขอบสนาม แอบเห็นนายตำรวจที่นัดดวลแข้งกันอยู่ในสนาม ดูท่าทางแข้งขาอ่อนแรงกันเป็นทิวแถว ไม่เหมือนกับตอนวิ่งชั่วโมงโยกย้าย "ขาแข็ง" ตลอดเวลา (อิอิ)
กระจอกข่าว เหลือบไปเห็นตำรวจบางคนล้มลุกคลุกคลานอยู่ในสนาม นั่น พ.ต.ท.ชูตระเราล ยศมาดี รอง ผกก.กก.1 บก.สปพ. หรือ "ชู" นั่นเอง
"ชู" สูงเพียงแค่ 162 เซนติเมตร น้ำหนัก 78 กิโลกรัม คุณสมบัติไม่ค่อยจะเหมือนนักฟุตบอล กำลังนั่งโอดครวญ เจ็บปวดบริเวณหัวเข่าทั้งสองข้างที่ถูกลูกน้องเตะ เอ้ย!! บาดเจ็บจากการเล่นกีฬา กำลังนั่งพักอยู่ริมสนาม
"เป็นไงบ้าง..." กระจอกข่าว ถามด้วยความสมน้ำหน้า เอ้ย...เป็นห่วง
"แผลแค่นี้ไกลหัวใจ ยังสู้ไหวแต่ไม่เอาละเหนื่อย..." รองฯ ชู ตอบด้วยรอยยิ้ม
"แล้ว...ทำไมถึงต้องล้มลุกคลุกคลานขนาดนี้" กระจอกข่าว เปิดฉากรุก
"ตั้งแต่สมัย ผมเป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่น 33 นักเรียนนายร้อยตำรวจสามพรานรุ่น 49 เวลามีกิจกรรมกีฬาอะไร ไม่ค่อยได้ร่วมการแข่งขันเท่าไหร่ ถนัดแต่เชียร์ แถมยังเคยเป็นลีดเดอร์ผู้นำเชียร์ของเหล่าตำรวจด้วย" รองฯ ชู อธิบายเสียยืดยาว
รองฯ ชู ยังบอกถึงสาเหตุลึกๆ ที่ไม่ถนัดเล่นกีฬ่า เพราะเป็นคนรูปร่างเล็ก ทั้งนี้ก่อนที่จะเป็นนักเรียนเตรียมทหาร เคยได้โควตาเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จริงๆ แล้วอยากเป็นวิศวะ แต่ตามใจพ่ออยากให้รับราชการตำรวจ
เส้นทางสีกากีของ รองฯ ชู ก็ไม่ธรรมดา เคยสร้างชื่อเสียงให้ตำรวจในสายงานของ กก.สส.น.9, กก.สส.น.6 และงานกองกับการสายตรวจ ด้วยการจับกุมยาเสพติดหลายประเภทจำนวนมาก
กระจอกข่าวอ้อนแอ่น ยังมีเรื่องค้างคาใจบางอย่าง จึงเอ่ยปากถามตรงๆ เหตุใดพี่น้องผองเพื่อน มักเรียก "รองฯ ชู" ว่า "รองผู้การ" เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้บังคับการ แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าระดับสารวัตร หรือ ผู้ใต้บังคับบัญชา มักเรียกว่า "ผู้การ" ?
พอได้ยินคำถาม พ.ต.ท.ชูตระเราล มองค้อนแบบดุๆ เหมือนซาลาเปาพองน้ำ (ฮา) พร้อมหัวเราะร่วน เอามือชี้ไปที่ศีรษะที่ไม่ค่อยมีเส้นผม
“นี่ พวกพี่ๆ เพื่อนๆ ให้เกียรติผมมากเลยนะ เวลาอยู่ต่อหน้านาย จะเรียกผมว่า "รองผู้การ" เวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่น และรุ่นพี่หรือรุ่นน้อง มักเรียกว่า "ผู้การ" แรกๆ ก็รู้สึกแปลกๆ พี่โต้ง (พ.ต.อ.กิตติคุณ พูลสมบัติ รองผบก.น.3) เรียกเป็นคนแรก แซวเส้นผมของผม มันน้อยจนเกือบจะล้านแล้ว หน้าตาไม่ละอ่อน เหมือนผู้มีความอาวุโสแล้ว เลยแซวๆ กันปากต่อปาก ผมไม่ซีเรียสนะ คุณปู่ คุณพ่อ เส้นผมน้อยเหมือนกัน เริ่มชินแล้ว“ รองฯ ชู ไขข้อข้องใจ
"แล้วเมื่อไหร่จะสมหวังเหมือนคำพูดของพี่น้องผองเพื่อนแซวติดปากว่า ผู้การ" กระจอกข่าว ยิงคำถามไม่ทันให้ตั้งตัว
"...." รองฯ ชู นิ่งไปชั่วครู่ เริ่มยกนิ้วขึ้นมานับแล้วนับอีก ก่อนบ่นพึมพำเบาๆ แต่พอได้ยิน
“ตอนนี้อบรมหลักสูตรผู้กำกับการรุ่นที่ 77 จบแล้ว อีกไม่กี่ปีอายุราวๆ 47 และ 48 ปี บวกลบกันแล้วน่าจะพอมีลุ้นนะ"
"แล้วแต่บุญวาสนา ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า" พ.ต.ท.ชูตระเราล บอกด้วยเสียงดังกลั้วเสียงหัวเราะตามแบบฉบับคนของอารมณ์ดี
ยังไงก็ขอให้ผู้การ เอ๊ย!! รองฯชู สมหวังก็แล้วกัน...กว่าจะเกษียณปลดระวางตั้งปี พ.ศ.2576 แล้วจะคอยตามดูเส้นผมที่มีน้อยๆ ร่อยหลอลงไปมากน้อยเพียงใดแล้วพี่น้องผองเพื่อนจะแซวว่า ผู้บัญชาการหรือเปล่า (อิอิ)

จากภาพ พ.ต.ท.ชูตระก ูล คนที่ 2 จากซ้าย